We vernamen het droevige bericht dat onze damvriend Nico Verjans plotseling is overleden. Voor de rouwbrief zie hierna.
EEN VAN MIJN HELDEN IS NIET MEER door Martijn van Gortel
Een persoonlijke memorial aan mijn grote vriend Nico Verjans.
Nico Verjans is woensdagochtend overleden. Dat bericht ontving in donderdagochtend. Hard. Een klap in mijn gezicht en niet de eerste dit jaar. Wel de hardste. Toen ik begin jaren negentig voor het eerst de onderlinge clubcompetitie van De Vaste Zet bezocht in D’Heremiet leerde ik Nico als een van de eerste personen kennen. Niet alleen omdat ik er kwam als zoon van Dieter, maar ook omdat we stadgenoten waren. We mochten elkaar gelijk, voor zover ik daar op die leeftijd al van kon spreken. In 1993 speelde ik voor het eerst mee op onze onderlinge. Mijn tweede partij was tegen Nico, ik verloor kansloos maar de opbeurende woorden van Nico deden mij enorm goed. Ik herinner het me nog exact. “Jij komt er wel” waren de woorden. Ze waren waarschijnlijk aan elke jeugdspeler gericht, maar het kwam heel gemeend op mij over. In de jaren die volgde trof ik Nico nog enorm vaak. Op de onderlinge, het provinciaal kampioenschap. Minimaal een keer of veertig namen we tegenover elkaar plaats. Nog veel vaker naast elkaar. Ook begin 2013, toen we in een match speelden om het clubkampioenschap. Altijd was Nico even strijdvaardig, en lastig te kloppen. Wellicht niet zo venijnig als andere spelers, maar door zijn stelling heen beuken was soms niet te doen. In 1996 speelde ik mijn eerste ‘toernooi’. In café Schtad Zitterd op de markt was ook Nico aanwezig. Trots als een pauw was ik op mijn remise tegen Nico die toen al jarenlang landelijk speelde. De dag erna genoot ik van de foto’s op de plaatselijke televisiezender. Op één er van zat ik triomfantelijk tegenover Nico. Zoals ik al zei zaten we wellicht vaker naast elkaar. En dan vooral aan de bar in ons clublokaal. In het begin zat Nico aan de sjoes, en ik zelf aan de cola, of wanneer ik een wilde bui had aan een sneeuwwitje. Mijn drankjes wisselde ik naar verloop van tijd in voor echt bier. Nico bleef trouw aan zijn ‘sjoeske’. Toen ik pas mijn nieuwe auto kreeg, een Volvo V40 die ik ook vandaag de dag nog bestuurde was Nico mijn eerste passagier na een uitwedstrijd met ons damteam in Tilburg. “Als een naaimachientje” zo vond Nico mijn auto lopen. Ik kon alleen maar hopen dat hij er een modern model mee bedoelde want de ouderwetse versies maakten in mijn ogen toch echt teveel lawaai. Wat me bij blijft zijn de uren durende conversaties over dammen, voetbal, Sittard, en vooral nog meer dammen en voetbal. Schitterend verhalen kon hij vertellen over zijn jeugdjaren en zijn werk. Trots als een pauw op zijn levenswerk, de meubelstoffeerderij, en later ook zijn dochters. Nico was een braaf, trots, en gezellig man. Begin dit jaar speelde Nico in de wedstrijd tegen onze rivalen uit Maastricht. Die rivaliteit kwam ook vooral voort uit een andere gemeenschappelijke liefde, Fortuna Sittard. Nico kwam er vrijwel nooit, maar volgde en wist alles. Trouw aan Ben Dols konden we uren keuvelen over Sittard, de Sjengen en die van Kirchroaj. In die wedstrijd tegen Maastricht begin dit jaar beging Nico een enorme flater. Het was des Nico’s om het dan even helemaal niet meer te zien zitten. Ik beurde hem op met de woorden dat hij dit fiasco na een volgende overwinning weer gemakkelijk zou vergeten. Het zou achteraf blijken dat dit mijn laatste woorden waren tegen Nico. Omdat ik zelf doordeweeks zou gaan werken in Hoofddorp, zou ik de onderlinge de komende tijd niet meer kunnen bezoeken. De overwinning van Fortuna in Maastricht konden we nog uitgebreid bespreken. Over de door ons zo gedroomde overwinning in Kerkrade heb ik met Nico helaas nooit een woord mogen wisselen. Het overlijden van Nico is voor mij een enorme klap. We hadden zoveel raakvlakken, zo een sterke vriendschapsband. Nico, kerel, ik zal jou nooit vergeten. Je strijdvaardigheid is voor mij een voorbeeld. Nooit ongemeend heb ik je medegedeeld dat ik een beetje van mijn spelniveau zou willen inwisselen voor ook maar iets van jouw mentaliteit. Dan had ik zeker en extra stap kunnen maken. Zaterdag treden we aan in Huissen. Mijn hoofd staat er niet naar. We zullen des Nico’s spelen. Misschien redden we het niet op kwaliteit, maar aan de inzet al het niet liggen. Ik hoop dat we je waardig kunnen herdenken. Nico, je bent 66 jaar geworden, in mijn gedachten leef je voor altijd. Vriend!
